Maurice De Bruyne
Geboren te Gent op 2 mei 1945
en er overleden op 18 maart 2005
Stichter en Voorzitter van Postiljon Wandelclub Merelbeke
Na een korte en moedig gedragen ziekte, is onze voorzitter op 18 maart 2005 overleden op een veel te jonge leeftijd van 59 jaar.
Op 24 maart had de uitvaartplechtigheid plaats in het Crematorium Westlede te Lochristi.
De Postiljon Wandelaars waren massaal aanwezig om hun stichter en voorzitter een laatste eer te betuigen.
Uit alle hoeken van Vlaanderen en Wallonië waren delegaties aanwezig om Maurice een laatste groet te brengen. Onder de vele aanwezigen bemerkten we een afvaardiging van AKTIVIA onder de leiding van hun voorzitter Dhr. Willy Casier.
Hierna volgt een overzicht van het levenswerk van onze voorzitter Maurice De Bruyne:
Van in zijn prille jeugdjaren was Maurice een natuurbewonderaar. Na zijn dagtaak als postman ging hij vaak vissen aan de Schelde- Meersen te Zwijnaarde.
In 1974 is hij geleidelijk aan overgeschakeld van vissen naar wandelen.
Ook in 1974 werd hij lid van de “Arteveldestappers Gent”. Na interne problemen verlaat Maurice deze club.
in 1976 sticht hij samen met enkele postmannen een nieuwe club! “Postwandelclub Gent 1” was geboren.
In het begin werden de meeste verplaatsingen zaterdags gemaakt met de trein. Toen reeds organiseerde Maurice uitstappen richting Stavelot om er de plaatselijke clubs te bezoeken.
In deze periode werden ook de eerste GR- paden bewandeld.
In 1977 organiseerde Maurice zijn eerste wandeltocht, namelijk “ De Stroppentochten”, meteen goed voor 932 deelnemers.
De eerste busreizen kwamen er vanaf 1980, en deze werden langzaam uitgebreid naar 10 busreizen per jaar + 3 GR- paden.
Door de inzet van Maurice en zijn bestuur, mocht Postwandelclub Gent 1 in 1987 de
“1 ste Provinciale Wandeldag in Oost-Vlaanderen” inrichten.
Het resultaat mocht er zijn : 2.900 wandelaars brachten ons een bezoek.
Door de goede resultaten in het Wisselbeker klassement mocht onze club voor de eerste maal de “Nationale Wandeldag” inrichten op 26 februari 1989.
Onder zijn leiding leverde Postwandelclub Gent 1 een perfecte organisatie af.
11.000 wandelaars brachten toen een bezoek aan de Gemeentelijke Hallen in Merelbeke.
In 1995 werd Maurice door zijn bijzondere clubverdienste, het toenmalige “V.W.J.L” bestuur, opgenomen in de “Orde van de Wandelaar”.
Een trofee die Maurice dik had verdiend en waar hij trots op was.
Onder impuls van Maurice en enkele beheerders werd de clubnaam “Postwandelclub Gent 1”
veranderd naar de huidige naam “Postiljon Wandelclub Merelbeke”.
Deze naamaanpassing heeft er voor gezorgd, dat vele nieuwe leden uit Merelbeke lid werden.
Met het resultaat dat Postiljon Wandelclub Merelbeke uitgroeide tot één van de grootste wandelclubs in België.
De kers op de taart was de 2de Nationale Wandeldag die Maurice organiseerde op 28 februari 1999. Toen kwamen 13.000 tevreden wandelaars naar Merelbeke.
In het “Wisselbeker”- klassement van de laatste jaren zien we dat “Postiljon Wandelclub Merelbeke” nog meer open bloeide onder de leiding van hun voorzitter.
De laatste 10 jaar was de club steeds bij de top drie met als orgelpunten de eerste plaatsen in 1999 - 2000 -2002 - 2003 en 2004.
Spijtig genoeg kunnen we alleen noch postuum onze voorzitter danken voor zijn vele werk dat hij deed voor de wandelsport
Samen met zijn echtgenote Monique was hij gedreven om "zijn" club verder uit te bouwen.
Een voorzitter gelijk Maurice kunnen we en mogen we nooit vergeten!
Daarom heeft de raad van bestuur beslist om vanaf 2006 hun tocht te Zwijnaarde een nieuwe naam te geven, namelijk:
“Herdenkingstocht Voorzitter Maurice De Bruyne”
Het was in deze Scheldemeersen te Zwijnaarde dat Maurice ging vissen en later wandelen en fietsen.
Het is nu vooral de taak van de raad van bestuur, wat ook de grote wens was van onze overleden voorzitter, om zijn levenswerk “Postiljon Wandelclub Merelbeke” in stand te houden en verder uit te bouwen.
Langs deze weg wil ik, in naam van alle Postiljon Wandelaars, mijn medeleven betuigen aan de zwaar getroffen families De Bruyne en Cnudde.
Voorzitter, we zullen U missen!!!
Monique Cnudde
Medestichter en Secretaresse van Postiljon Wandelclub Merelbeke
Geboren te Gent op 19 maart 1945
en er overleden op 8 juni 2007
De toegewijde medestichter en clubsecretaresse Monique is niet meer.
Wanneer Maurice, haar echtgenoot, twee jaar geleden overleed, stond Monique er alleen voor.
Haar omstanders en het huidige PWC- bestuur deden hun uiterste best om alles in goede orde te laten draaien.
Monique kreeg het zwaar en haar zwakke lichaam belastte haar nog meer. Het werd in menig opzicht te veel voor haar. Ze moest het vele werk uit handen geven, met de nodige tegenzin, en ze leed er onder, doch nu blijkt dat ze het helemaal niet meer aan kon. Het verblijf van de laatste maanden in een paar instellingen deed haar ook al geen goed, hoewel we ervan bewust waren dat haar grote huis haar ook benauwde en bedrukte. Het leven werd haar een last.
Enkele dagen terug gingen wij haar nog bezoeken in de kliniek, haar ‘tweede thuis’ zei ze, en nu… ze is er niet meer.
Vanaf het ontstaan van de wandelclub was haar inzet grenzeloos.
Dag en nacht in de weer voor het groepje vrienden en kennissen die de kern uitmaakten van de PWC.
Samen met Maurice, haar echtgenoot, stond zij in voor het vele werk - steeds meer werk - dat de club meebracht. Een enorme stapel administratief werk, waarvoor ze helemaal niet opgeleid was, maar met taaie koppigheid en volharding tot een goed einde probeerde te brengen. Haar broos gestel als nierpatiënte belastte haar nog zwaarder en toch zette ze door, zo goed en zo kwaad mogelijk.
De club groeide en ook hun inzet. Het bestuur rondom haar zorgde voor de nodige invulling en steun, doch zij zaten er middenin. En het bleef maar groeien ...
... tot de tijd was gekomen dat ze moegestreden was …
De ongelijke strijd die jij moest strijden, al van het beginne af.
Voor jou ging sterven niet ineens.
Je hebt er moedig voor gestreden.
Niemand kan weten wat je hebt gevoeld, ook niet wat je hebt geleden.
Zwaar werden de dagen en lang duurde de nacht
Geen woorden om het uit te leggen, hoe graag jij ook nog bij ons wilde zijn.
Geen woorden kunnen het beschrijven, wat wij voelen doet zo’n pijn.
Tot ziens Monique